Teraz Wszystkie Dusze Razem

Postacie przeniesione z obrazów Zdzisława Beksińskiego, formy sceniczne Tadeusza Kantora, ekspresja znana z płócien Andrzeja Wróblewskiego, a u źródła – dramaty Eurypidesa i Adama Mickiewicza. Całość łączy się w „Teraz wszystkie dusze razem…”.

Twórcy spektaklu zadali sobie osobiste pytanie: gdybyśmy dziś odprawili „dziady”, jakie widma mogłyby się nam ukazać? W odpowiedzi pojawiły się ofiary wojny, tej ostatniej w Syrii, ale i tych wcześniejszych, równie bestialskich i bezsensownych. W ekspresji ruchu, w post-apokaliptycznej estetyce, w ofierze, jaką na scenie aktorzy składają z ciał: tu odnaleźć się mogą zagubione dusze. W „Teraz wszystkie dusze razem…” postawione zostaje też istotne pytanie: czy jeszcze potrafimy uczestniczyć w obrzędzie, czy jesteśmy już tylko grupą zamaskowanych obserwatorów? Czy gotowi jesteśmy usłyszeć głosy naszych zmarłych?

Paweł Passini o spektaklu

„Teraz wszystkie dusze razem,
Wszystkie i każdą z osobna,
Ostatnim wołam rozkazem!
Dla was ta biesiada drobna…”

Głosem Guślarza z II części „Dziadów” przywołujemy zbłąkane dusze, którym użyczamy rozwibrowanych ciał i głosów. Poprzez wąskie otwory w maskach wypatrujemy sylwetek zbliżających się postaci antycznej tragedii. Dwa bijące źródła teatru w rwącym strumieniu XXI-wiecznej świadomości, która chce widzieć, wiedzieć i odczuwać – wciąż więcej i więcej. Naszą pustą kaplicą jest scena, i oto nadchodzą: Dionizos, Penteusz, Agamemnon, Klitajmestra, Ifigenia, Elektra, Orestes, Pylades, Medea, Herakles i Hekabe. Naprzeciw nich milczące kukły wyczekują pierwszego tknienia Animatora – „Naduszyciela”. W geście aktora i lalki, w pustym spojrzeniu masek, w paroksyzmach ciał – takie nasze gusła, jakie nasze widma. Zaklinamy! Zapraszamy!